De grote vraag die gesteld moet worden is: Waar blijft de vakbeweging? Met meer dan een miljoen leden, wiens meest vitale belangen ze moeten behartigen, kijken de leiders van de vakbeweging  als geslagen honden toe hoe de politieke bureaucraten van de grote politieke partijen een spelletje spelen dat ze regeringsformatie noemen. Alsof de vakbeweging niet een uiterst politieke factor zou zijn en het de leden van hun organisaties niets aangaat zwijgen de vakbondsleiders als het graf. Daarmee geven ze de  politikers vrij baan om een regering te vormen, die alle lasten van de kapitalistische chaos – met zijn bedrijfssluitingen, afbraak van de sociale voorzieningen, de zorg en het onderwijs, verhoging van de pensioenleeftijd enz.enz.-  op de werknemers af te wentelen. De zogenaamde politieke democratie waarbinnen geopereerd wordt – en ook strikt door de vakbondsleiders gerespecteerd wordt – is een gevangenis voor de werknemers. Die hebben er geen belang bij om te kiezen tussen Rutte en Verhagen, tussen paars, paars plus of paars met het zwart van de racist en werknemersvijand Wilders.Wat dan wel? Het is zaak, de huidige vicieuze cirkel van het bedrog te doorbreken.

Alleen door buitenparlementaire actie en steun van de vakbeweging kan er een regering komen die de kapitalisten voor de chaos laat betalen en niet de werknemers. Dat kan alleen een regering zijn van de P.v.d.A., Groen Links en de SP met vertegenwoordigers van de vakcentralen. Toegegeven dat ook dit geen ideale keus is, want ook de P.v.d.A. is nu nog altijd tot compromissen bereid om met rechts te mogen regeren en Groen Links wilde eveneens politie en soldaten naar Afghanistan sturen om in de regering te kunnen komen en bij de SP bestaan illusies dat er te regeren zou zijn samen met het CDA, dat is jammer. Toch zou zo’n regering een nieuw begin kunnen zijn en een doorbreking van de situatie waarin  rechts vrijwel probleemloos kan beslissen om over het wel en wee van de werknemers.