De door de leden van de FNV Bondgenoten en de ABVA/KABO uitgeoefende druk op de leiders van hun organisaties om geen genoegen te nemen met de verhoging van de pensioenleeftijd, heeft het bestaan van een diepe crisis in de FNV aan het licht gebracht.

Wanneer de leden van deze twee bonden – die de meerderheid van de leden van de FNV vormen – hun bestuurders niet aan het verstand hadden gebracht, dat ze niet akkoord gaan met de koers van de vakcentrale:  het slikken wat de ondernemers voor de werknemers in petto hadden en hebben, dan zouden de leiders van die beide bonden  de politiek van de FNV –top hebben goedgekeurd. Dat hebben ze immers, net als hun collega’s van de andere FNV-bonden, tot nu toe altijd gedaan.

Met de weigering van de FNV- leden om te accepteren, dat de gevolgen van de crisis, die door de ondernemers en de banken is veroorzaakt, op hen wordt verhaald, is tevens een tweetal aantal andere zaken actueel geworden. Ten eerste is dat de democratie binnen de vakcentrale en de aangesloten bonden en ten tweede de relatie van de FNV met de P.v.d.A.

 DE RELATIE TUSSEN DE P.v.d.A. EN DE FNV.

 De relatie tussen beide in de beginjaren van de arbeidersbeweging opgerichte organisaties is heel nauw geweest, Het Nederlands Verbond van Vakverenigingen  NVV ( de voorloper) van de FNV ) werd opgericht door leden van de Sociaal Democratische Arbeiders Partij SDAP  de  voorloper van de P.v.d.A. Bestuurders van het NVV zaten voor en na de Tweede Wereldoorlog als vertegenwoordigers van de SDAP in de Tweede Kamer.

Die eenheid van optreden in allerlei zaken die voor de arbeiders van belang waren, was een goede zaak. Verwerpelijk was, dat de partij zich – na de Tweede Wereldoorlog toen hij regeringspartij werd - zich ging vereenzelvigen met de kapitalistische maatschappelijke verhoudingen en daarin de leiding van de vakbeweging meesleepte, die zich daar overigens niet tegen verzette. Sociaal-democraten werden zelfs schatbewaarders van de kapitalistische Nederlandse Staat. W.Kok werd vice-voorzitter van het bestuur van de Nederlandse Bank , minister van financiën en premier,  W.Duisenberg directeur  van DNB.

Situatie op dit moment is: een P.v.d.A  die zich niet verzet tegen de afbraak van  sociale voorzieningen die in verleden de speerpunt waren van de politiek van de partij.  De P.v.d.A. graaft zijn eigen graf door zich bereid te tonen de kapitalistische wanorde te redderen op kosten van de werknemers. Volgens de laatste peilingen op 26.12.11 zou de partij 17 zetels halen in het parlement tegen 30 thans. Opzet van de politiek van de P.v.d.A leiding? Regeringsdeelname.  Resultaat ? Vernietiging van de partij. Beloning voor de slopers van de partij? Goed betalende functies  in het bedrijfsleven en of het regeringsapparaat.  Een goed voorbeeld van een `succesvol’ sociaal-democratische leider  is  W.Kok. die commissaris is bij Shell, ING, KLM.,TPG.Post, Minister van Staat  en Ridder Grootkruis in de Orde van Oranje Nassau.

GEVOLGEN VOOR DE FNV

De leden van de FNV bondgenoten en de ABVA/KABO hebben  de wens van de grote meerderheid van alle vakbondsleden tot uitdrukking gebracht: niet opdraaien voor de kapitalistische wanorde. Er is geen sprake van een  economische crisis, als we zien welke miljarden winsten de banken en ondernemingen onverminderd ook op dit moment maken.

GEEN DEMOCRATIE IN DE VAKBEWEGING.

Als de FNVBondgenoten en de ABVA/KABO kleine organisaties waren geweest met zo’n 2000 leden, dan waren ze uit de FNV gezet wanneer ze zich niet aan de lijn van Jongerius hadden geconformeerd.

Iets dergelijks is namelijk gebeurd met de Nederlandse Toonkunstenaars Bond in 1963. Niet bereid, een einde te maken aan een zes weken durende staking van de musici bij de televisie en de secretaris van de bond te ontslaan, werd de bond door het NVV geroyeerd. Het werd de leden van de NTB niet toegestaan hun belangen te behartigen op een andere manier als de leiding van de vakcentrale dat meende te moeten doen.

WAT IS DE OORZAAK VAN HET CONFLICT ?

Er zijn twee oorzaken. In de eerste plaats, de binding van de FNV-top met die van de P.v.d.A. Echt doeltreffende verzet van de FNV tegen  alle bezuinigingen zou het onmogelijk maken dat de P.v.d.A. regeringspartij werd. Immers de tegenprestatie die de ondernemers van de P.v.d.A. verwachten als ze toestaan dat die regeringspartij wordt, is, dat de partij de leden van de vakbeweging koest weet te houden, geen verzet, geen stakingen, accepteren van alle opgelegde verslechteringen van het levensniveau van  de werknemers.                                                                                                                                                                                            In de tweede plaats is er het feit dat de leiding van de vakbeweging niet de belangen van de werknemers behartigt, als zij zich net als de leiding van de P.v.d.A. vereenzelvigt met de brutaalste groep uitbuiters en rovers in de maatschappij: de banken en de ondernemers. Kortom, met de bezittende klasse. Een situatie die niet mag en kan voortbestaan.

WAT NU?

De praktijk is dat de vakbondsleden vooral ook door onmacht als gevolg van de ondemocratische structuur, zich nauwelijks verzetten tegen de politiek van de leiders. Daar schijnt nu een eind aan te zijn gekomen door het verzet binnen de FNV bondgenoten en de ABVA/KABO.

De leiders van de vakcentrale hebben aangekondigd meer naar de leden te zullen gaan luisteren. Een prachtig voornemen waarvan in de praktijk niets van terecht zal komen. Wat dient er te geschieden om de vakbeweging te democratiseren en de leiders te dwingen onverkort de belangen van de leden te behartigen?

WELKE MAATREGELEN.

Er zal campagne gevoerd moeten worden voor de vorming van een front tegenover de ondernemers en banken bestaande uit.  de Socialistische Partij, de P.v.d.A., Groen Links en de FNV . Doel vorming van een regering bestaande uit die partijen met vertegenwoordiger van de vakcentrale. Voornaamste program: laat de rijken betalen voor de crises die zij veroorzaken.

Binnen de FNV: alle belangrijke besluiten inzake vakbondspolitiek zowel van de vakcentrale als van de bonden zullen aan alle leden in vergaderingen moeten worden voorgelegd ter goedkeuring.

Kandidaatstelling en verkiezing van bestuurders voor alle functies binnen de vakcentrale en de bonden moeten voor alle leden mogelijk zijn.

Honorering van alle bestuurders tot maximaal het gemiddelde loon van een geschoolde arbeidskracht.

De vakbeweging mag  zich niet langer laten gebruiken om de P.v.d.A. tot regeringspartij te maken in coalities met rechtse partijen.

Er zijn nog heel wat lieden die over de `misdaden van Indonesiers' spreken die tegen Nederlanders en hun collaboateurs in Indonesie zouden zijn begaan tijdens de zogenaamde bersiapperiode. Hieronder drukken we een verslag af van Jacques de Kadt in Het Parool vlak na het einde van de Japanse bezetting in december 1945. Een verslag dat geen verder commentaar behoeft.

Kampongs in brand gestoken In Batavia, Pedjambon, Tanah Tinggi, Senen, Petodjo ( gedeeltelijk) door Nederlanders en Ambonezen, Sawah Besar (gedeeltelijk) door Engelsen. Mr. Cornelis, Polonia door de Nederlanders en Ambonezen. Toen de Europeanen uit de kampen kwamen vonden ze de steden, de centra ervan en ruime woonstraten incluis, bevolkt door Indonesiërs. Het kostte enige moeite hen weer naar de kampongs  terug te drijven, maar een verenigde actie van  Engelsen, Churka’s en Jappen, heeft dit verricht, althans in Batavia. Nu is het hier vol met vrachtauto’s, jeeps, trucs, allen met Nederlandse vlag voorop, gevuld met gewapende mannen en jongens, het geweer in de aanslag, waakzaam. Er ontwikkelt zich een ware inlanderjacht. De bedrijvers zijn Ambonezen, Indo’s en Nederlanders. Zij  rukken de Indonesiërs de kokardes af en dwingen hen die op te eten. Ze halen vlaggen naar beneden dringen in huizen van particulieren o.a. van Sjahrir, maar ook in kantoren van nationalisten binnen, nemen auto’s weg o.a. van Sjarifoeddin en bedreigen ieder die tegenstand biedt.

Van tijd tot tijd gaat een troep op avontuur uit, een kampong binnen, zoekt naar wapens – niet in opdracht van de autoriteiten maar eigenmachtig – rooft  waar er maar een kans op is  en als er tegenstand wordt geboden, wordt er geschoten en de kampong mag blij zijn, als er niet getuchtigd wordt, dat wil zeggen als ze niet in  brand wordt gestoken.

H.v.Randwijk in Vrij Nederland op 5 juli 1947

Meer verklaringen dan die wij hier publiceren, zijn in ons bezit o.a. een lange verklaring van M.Mantsjoer, oud 33 jaar geboren te Madjene, thans wonende in de kampong Rappokkalling, district Oedjoeng Tanah te Makassar, werkend als hoofd van de visafslag. In de streek bij Palloppo stierven ongeveer achtduizend mensen. Talrijke bestuursleden van de PNI ( Partai Nasional Indonesia, de partij van Soekarno MF)  werden gevangen genomen en gedood zonder veroordeeld te zijn. Op 16 januari 1947 werden bij de aankomst van  president Soekawati  te Makassar op Pare-Pare 23 mensen op de pasar vermoord, waaronder zonen van de Radjah.

Op 21 januari werden twee Radjahzonen gedood (Kareng Karoewisi en Kareng Manoejoe), voordat hun zaak was onderzocht en voor zij gevonnist waren.                

Op 3 maart 1947 werd Soeradi, hoofd van de vervolgschool gevangen genomen. Hij werd ondervraagd, maar niet geloofd. Daarna werd hij geslagen tot hij dood neerviel.

Op 12 februari 1947 werd Abdoel Wahab onderwijzer aan de MULO-school opgepakt en opgebracht door luitenant Ritman. Abdoel Wahab antwoordde dat hij lid van geen enkele vereniging was. Hierna werd hij geslagen en zijn lichaam werd aan een touw opgehangen.Hij ligt nu nog in het kampement Mad -jene.                                                                                                                                                                                                   

Op 15 juni werd  Abdoel Rasah gepakt door sergeant Ellywodo van Madjene. De hele dag werd hij aan een boom gebonden vol mieren. Vijftien dagen werd hij vastgehouden en veel geslagen. Daarna weer losgelaten en tot driemaal toe beticht van ondergrondse actie, \opnieuw gearresteerd. Zijn vrouw die zwanger was, werd eveneens opgepakt, en moest 40 km langs steile hellingen lopen.

Op 12 december richtte het bestuur van Menara (Vereniging tot  regeling van het Volksbelang) te Makassar zich met een brief tot de assistent-resident van Makassar en tot de burgemeester, waarin zij een groot aantal misdrijven met naam en datum noemden. De brief was ondertekend door Donggeng Dg.Ngasa en L. Daeng Gassing.  

EN WAAROM GING HET ALLEMAAL?

In Het Parool van 28 december 1946, stond  :

Gedurende de periode 1895-1939 waren de dividenden van de in Nederlands-Indië werkende maatschappijen 2 ½ maal zo groot als die van de hier te lande werkende ondernemingen . Terwijl in die periode het rendement van goudgerande obligatiën in ons land 3,7% bedroeg, was het gemiddelde rendement van veertien Indische maatschappijen met in totaal een kapitaal van 150 miljoen gulden, 15.9% en gedurende diezelfde periode het rendement van 13 Nederlandse ondernemingen met een totaal kapitaal van 600 miljoen gulden 6,2% beliep. Deze berekening kon aan de hand van enkele gegevens uit `De Nederlandse Conjunctuur’ van augustus 1939 worden samengesteld..

Hoewel wij er van overtuigd zijn, dat in de toekomst het verschil in dividend tussen in Nederland en in Indonesië werkende maatschappijen geringer zal worden, waren de verschillen in het verleden van dien aard , dat ook na een zekere reductie, investering in Indonesië  nog aantrekkelijke kanten blijft bieden.

                                                                                 ****

DAT WAS DE TEMPO DOELOE , DE GOEDE OUDE TIJD,  WAAROVER DE BLANKE BALLAST, DE KOLONIALE COUPONKNIPPERS, ZO GRAAG SPRAKEN.