BEGIN EERSTE HOOIFDSTUK

MOUSSEBILINES

'Een moussebiline, een vrijwilliger voor de dood, ben ik. Ja, een moussebiline. Rachel, liefste, ik hou van je', zijn de laatste woorden van Solomon Lévy voordat een kogel een eind aan zijn leven maakt. Buiten desoldaten van het vuurpeleton, die een paar woordenopvangen, maar het verband ervan niet begrijpen, hoort  niemand hem. Het is een maand geleden dat hij Rachel voor het laatst heeft gezien, in het prieel in hun tuin. Ze was op de grond gaan liggen en had de benen van de militairen vastgegrependie Solomon meenamen. Ze hadden haar geschopt en uitgescholden voor hoer, maar ze had geen krimp gegeven. Nicht Naomi had haar de volgende ochtendgevonden, in shock, liggend op de vloer van het prieel steeds herhalend :'hij heeft het niet gedaan, hij heeft het niet gedaan, hij is onschuldig, ik heb het gedaan.' Naast Solomon staan vier andere leden van het Bevrijdings Front die geëxecuteerd zullen worden.Links Hocine, Sagh el Aouel, commandant van wilaya vier waaronder de casbah van Algiers valt en Hassan Dhabet Eletthani, kapitein van hetzelfde wilaya, en rechts van hem Abdelazziz, die na zijn arrestatie geen woord heeft gesproken waardoor zijn functie in het Front en het beroep dat hij uitoefent onbekend bleven en als vierde Lamine, de onderwijzer van een koranschool in een dorp vlak bij Algiers, waarvan men beweerde dat hij bommen maakte. Dat hij bommen maakte was waar, maar niet in de zin als men beweerde. De andere moslims waren betrokken bij de aanslag op de Milkbar waarbij vijf Franse parachutisten en drie soldaten van het Vreemdelingenlegioen omkwamen, iets wat evenmin bewezen was, en tenslotte Solomon Lévy, een joodse handelaar in levensmiddelen, die verantwoordelijk werd gehouden voor de dood van kolonel Forgeron, de commandant van het Zesde Regiment Koloniale Parachutisten.Wat de laatste woorden of gedachten van Hocine en de andere moslims waren weten we niet. Misschien hebben ze Allah gevraagd hen in het paradijs toe te laten, of waren ze tot het laatste moment ervan overtuigd dat ze door broeders bevrijd zouden worden, of werden ze, in de seconde tussen het bevel 'vuur' van de peletonscommandanten het uitbreken van de brand in hun hoofden toen de kogels insloegen, krankzinnig van angst door de trilling van een hersenzenuw die hen waarschuwde dat ze niet zouden worden gered. Op enige afstand van het trieste schouwspel staan met hun rug ernaar toegekeerd vijf fellahs met vijf ezeltjes. De vijf boertjes zijn door de parachutisten vanmorgen vroeg voordat het licht werd uit hun dorp in de buurt gehaald voor een karwei waarvan ze een vermoeden hadden. Ze wisten dat boeren uit andere dorpen op dezelfde manier voor een dergelijk karwei gedwongen waren met parachutisten mee te gaan. Ze boden geen verzet, iets wat tegen de zwaar bewapende parachutisten ook zinloos geweest zou zijn. De luitenant die het bevel voert, schreeuwt eerst in het Frans, en als hij ziet dat de fellahs kennelijk niet begrijpen wat hij bedoelt, in het Arabisch, dat ze de lijken op hun ezeltjes moeten binden. Wanneer de vijf dode mannen op de ezeltjes zijn vastgebonden, beduiden de parachutisten dat ze hen moeten volgen. Meestal worden gedode gevangenen niet direct na hun executie begraven omdat de militairen ze een dag laten liggen als waarschuwing voor toekomstige 'terroristen', dat ieder verzet slecht afloopt en dus zinloos is. De plek in de bergen waar de gevangenen worden begraven, wordt door de bevolking het dal van de djounoud, de partisanen, genoemd. De commandant heeft echter dit keer anders besloten. De tocht gaat niet naar het dal van de djounoud, maar door de stad. Wanneer de stoet door een Arabische wijk komt, worden haastig deuren en luiken gesloten en is alleen het 'joe-joe' van de vrouwen op de daken te horen. In de Europese wijken gaat het verkeer gewoon door. Er klinkt af en toe een fanatiek applaus, soms kijkt iemand of er bij de doden een bekende is. Zelfs door de allerkleinste zijstraatjes moetende fellahs gaan en op grote pleinen langdurig stilstaan. Drie uur duurt de tocht. Aan het eind ervan gelasten de militairen de fellahs de vijf dode lichamen, die als gevolg van de brandende hitte al in staat van ontbinding verkeren,op een vuilnisbelt buiten de stad achter te laten...........